Breng een bezoek aan Zuidoost Friesland
Wil je een dagje uit in het Noorden? Een weekendje weg of juist een hele vakantie doorbrengen op een mooie plek in Nederland? Kies dan voor Zuidoost Friesland: Het Andere Friesland.
Hieronder vind je een overzicht van alle evenementen. En een opsomming van alle bedrijven waar je kunt overnachten, eten of een activiteit kunt ondernemen.
“ Wat een prachtige omgeving en gastvrije Friezen! ”
Uit gastenboek 't Stee fan Anne P.
Bedrijven & overige locaties in Zuidoost Friesland
Het Andere Friesland biedt onverwacht leuke B&B's, campings, restaurantjes en boerderijwinkels. Daarnaast zijn er interessante musea, bezienswaardigheden en leuke activiteiten voor een dagje eropuit. Zoek hieronder jouw favoriete plekje in Zuidoost Friesland.
289 t/m 312 van 1321 resultaten
-
Gedenksteen voor Gesneuvelde Canadezen
Gedenksteen voor Gesneuvelde Canadezen
De ‘Gedenksteen voor Gesneuvelde Canadezen’ in de buitenmuur van de Martinikerk in Sneek is opgericht ter nagedachtenis aan de zes Canadese militairen die kort na de bevrijding van de stad zijn gesneuveld. De namen van de zes slachtoffers luiden: A. Cockburn, W.L. Jackson, G.W. Ouderkirk, H.H. Pennell, Fr.R. Shepherd en S.W. White. De militairen maakten deel uit van The Queen’s Own Rifles of Canada. Zij sneuvelden op 15 en 16 april 1945 tijdens krijgshandelingen in de omgeving van het dorp Wons, bij de Afsluitdijk. Op 17 april 1945 zijn de gesneuvelde militairen begraven op de Algemene begraafplaats te Sneek en op 25 maart 1946 herbegraven op het Canadese ereveld te Holten.
Op 16 april 1945 waren grote delen van Friesland bevrijd. In het westen en zuidwesten van de provincie was het zover nog niet. Enkele duizenden Duitse soldaten hadden zich verzameld in de Friese havenplaatsen en rond de Afsluitdijk. Zij probeerden nog de oversteek te maken naar Noord-Holland dat nog stevig in Duitse handen was.
De Canadezen wilden voorkomen dat de Duitsers zich in Noord-Holland verder versterkten. Mede daarom zetten zij vanaf 16 april de aanval in op de Kop van de Afsluitdijk. De infanterie van Queens Own Rifles of Canada was één van de eenheden die hierbij betrokken was. Op 16 april vertrokken zij vanuit Bolsward in de richting van de Afsluitdijk, ondersteund door tanks van de Sherbrooke Fusiliers.
In het open Friese landschap waren de Canadezen op de weg erg zichtbaar en dus kwetsbaar. Vlak voor een brug bij Hayum openden de Duitsers het vuur. De Canadees Orville Cook zat in één van de voorste voertuigen. Over wat er daarna gebeurde schreef hij het volgende:
"Ik zat eerst rechts, maar kwam later in het linker compartiment van onze carrier. Dat was mijn geluk. Bij de strijd met de Duitsers die volgde, was ik de enige die niet geraakt werd. Ze lieten ons ver komen en schoten drie keer raak. Er kwam rook uit het rechter compartiment van mijn carrier. Ik sprong eruit en ben naar de andere kant gerend om de sergeant eruit te halen en hoe ik dat voor elkaar kreeg, weet ik niet meer. Ik legde hem op de weg. De bestuurder was de volgende die ik eruit haalde en op de weg neerlegde. Ik heb ze beiden morfine toegediend en gaf ze een sigaret.
De sergeant zei: ga terug en vertel de A compagnie waar het vuur is en 'make sure they get those jerry (Duitse) bastards for this one'. De soldaten in de voorste carrier waren op slag dood.”
De Duitsers hadden aan de westkant van de brug verschillende stukken luchtafweergeschut verdekt opgesteld. De licht gepantserde carriers waren niet opgewassen tegen de 20 mm. en 40 mm. granaten. In het voorste voertuig sneuvelden Alexander Cockburn, Walter Leslie Jackson, Gordon William Ouderkirk, Harry Horace Pennell en Walter Samuel White. Verder vielen er aan Canadese kant ook meerdere gewonden waaronder de mannen in het voertuig van Orville Cook.Vrijwel direct nadat duidelijk was waar het Duitse geschut stond opgesteld rekenden de Queens of Own Rifles samen met enkele tanks van de Sherbrooke Fusiliers alsnog af met de Duitse weerstand. De resterende verdedigers gaven zich uiteindelijk over.
De gevechten bij Wons en Pingjum zouden de laatste plek zijn waar soldaten van de Queens Own Rifles of Canada sneuvelden. Het was daarom de expliciete wens van de veteranen om in Wons hun monument te plaatsen. Op deze Honour Roll staan de namen van hun kameraden die vanaf D-Day tot de bevrijding het leven lieten.
Sneek
-
Lauwersmeer - Ezumakeeg-Noord - Kijkheuvel
Lauwersmeer - Ezumakeeg-Noord - Kijkheuvel Eanjum
-
Roberto Violante
Roberto Violante Heerenveen
-
Laatste rustplaats Willem Schurer
Laatste rustplaats Willem Schurer
Willem Schurer, geboren in 1918 in het Friese Makkinga, diende als jonge soldaat tijdens de Duitse inval van mei 1940. Tijdens hevige gevechten bij vliegveld Valkenburg bij Wassenaar raakte hij gewond en overleed enkele dagen later, op 16 mei 1940, op 21-jarige leeftijd in Den Haag.
Willem Schurer, geboren op 16 juli 1918 in Makkinga, groeide op in een gezin met zijn vader Jan W. Schurer, moeder Geesje Brouwer en zus Johanna. Tijdens de Duitse inval in mei 1940 diende hij als dienstplichtig soldaat bij het 1e Bataljon, 1e Regiment Infanterie van het Nederlandse leger.
Op 10 mei 1940 werd vliegveld Valkenburg bij Wassenaar aangevallen door Duitse parachutisten en luchtlandingstroepen, een strategisch doel om snel Den Haag en het Nederlandse regeringscentrum in te nemen. Willem en zijn bataljon namen deel aan de strijd in wat bekendstaat als de Wassenaarse Slag. Ondanks een poging om de Duitse troepen te verjagen, slaagde het Nederlandse leger hier niet. Na een uitputtende dag overnachtte het bataljon in de duinen.
In de vroege ochtend van 11 mei 1940 vielen Duitse luchtlandingstroepen het kamp onverwacht aan. De Nederlanders waren ingesloten en slecht voorbereid, waardoor meer dan twintig soldaten sneuvelden, tientallen raakten gewond en zo’n driehonderd werden krijgsgevangen gemaakt. Willem Schurer raakte tijdens deze aanval zwaargewond en overleed vijf dagen later, op 16 mei, in het Johan de Deo ziekenhuis in Den Haag (het huidige HMC Westeinde) op slechts 21-jarige leeftijd.
Hij werd begraven op de Algemene Begraafplaats van Makkinga, waar zijn naam nog herinnert aan zijn inzet en opoffering tijdens de strijd om Nederland.
Makkinga
-
Earnewâld (Eernewoude)
Earnewâld (Eernewoude) Earnewâld
-
Rixt van het Oerd | Beeldenroute Olterterp
Rixt van het Oerd | Beeldenroute Olterterp Olterterp
-
Molino Asian Bistro
Molino Asian Bistro Drachten
-
Wilhelminaoord
Wilhelminaoord wilhelminaoord
-
Pean-buiten Akkrum
Pean-buiten Akkrum Nes (gemeente Heerenveen)
Direct boekbaar
-
Rechthuis Oudega
Rechthuis Oudega Oudega
-
Eastermar - De Achterwei - Uitkijkpunt
Eastermar - De Achterwei - Uitkijkpunt Eastermar
-
Het Voetpad
Het Voetpad
Spanga
-
Grandcafé Restaurant Markt23 | Drachten
Grandcafé Restaurant Markt23 | Drachten Drachten
-
Sondelerleien - De Sondeler Leijen - Vogelkijkhut
Sondelerleien - De Sondeler Leijen - Vogelkijkhut Sondel
-
Saksische boerderij
Saksische boerderij Fochteloo
-
Dokkum (Dokkum)
Dokkum (Dokkum) Dokkum
-
de Markestee - de Markestee
de Markestee - de Markestee Blesdijke
Direct boekbaar
-
Noard-Fryslân Bûtendyks - Uitkijkplateau
Noard-Fryslân Bûtendyks - Uitkijkplateau Hallum
-
Hendrik Anskes en de musketten
Hendrik Anskes en de musketten
Het was in het rampjaar 1672. In de frisse meimorgen had Hendrik Anskes, een jonge boer aan de westrand van Katlijk, besloten om de slootkanten van zijn zuidelijkste veld bij de Tjonger te maaien.
Gisteren had hij het ruige hooiland al gesleept met zijn paard. Vandaag wilde hij de kanten nog maaien. Terwijl hij in gedachten maaide, stootte hij op iets hards. De doffe dreun trilde door tot het houten handvat. Hendrik fronste, keek naar de grond en knielde neer. Hij veegde de aarde weg en staarde naar de glinstering van metaal—nieuw metaal, glanzend en koud. Zijn vingers gleden langs de lengte van een musketloop, onlangs begraven, het hout nog glad en ongeschonden door de tijd. Toen hij verder groef, vond hij meer—drie, vier musketten; hun ijzeren lopen in een rij onder de grond, samen met lange pieken die ernaast lagen.
Dit waren geen overblijfselen van oude oorlogen. Ze waren niet oud, hier nog niet lang geleden verstopt. Zijn hartslag versnelde. Waarom zou iemand nieuwe wapens begraven, zo dicht bij zijn boerderij? Voor wie waren ze bedoeld? Het Friese platteland had zijn deel aan onrust gekend, maar dit was anders. Een geheim.
Hendrik keek naar de Tjonger, waarvan het water traag richting de horizon stroomde. Hij was een boer, geen soldaat en had geen zin in dit soort mysteries. Hij dacht aan Jan, zijn oudere broer en dorpsrechter; de man die zou weten wat te doen. Net vandaag had zijn broer een afspraak met de grietman van Schoterland. De afgelopen weken had hij zich alleen kunnen concentreren op de dood van zijn vrouw en hij had weinig aandacht besteed aan de geruchten over een veldslag op de heide verderop. De ontdekking van de wapens voelde als een extra last in een tijd van verdriet. ‘Morgen’, zei hij tegen zichzelf. Morgen zou hij het melden. Voor nu moesten de wapens verborgen blijven.
Snel verzamelde hij de musketten en liep naar de oever van de rivier, waar de grond zachter en losser was. Knielend groef hij een ondiep gat in de bedding van de rivier. Terwijl hij werkte, droeg de wind fluisteringen van verre onrust, maar Hendrik hield zijn gedachten gefocust op de taak. De wapens werden opnieuw begraven, verborgen tussen de geknoopte rietstengels. Hij drukte de aarde aan, wetende dat ze daar zouden blijven totdat hij besloot het iemand te vertellen.
Het dorp Katlijk zou zich Hendrik Anskes niet herinneren, maar het waren oude wapens en wat paardenskeletten—lang geleden begraven in de losse grond bij de Tjonger—die de sleutel vormden tot een mysterie dat misschien nooit opgelost zou worden. Katlijk
-
De Houtwiel - Vogelkijkpunt
De Houtwiel - Vogelkijkpunt Broeksterwald
-
Molen Welgelegen
Molen Welgelegen Heerenveen
-
Sint-Nicolaaskerk Nijeholtpade
Sint-Nicolaaskerk Nijeholtpade Nijeholtpade
-
Vogelkijkhut Fochterloërveen
Vogelkijkhut Fochterloërveen
Fochterloo
-
Monument De melkstaking
Monument De melkstaking Sumar